ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์

ข้อมูลทั่วไป

ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ เดิมได้จัดตั้งเป็น “โครงการจัดตั้งศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์” ตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2528 โดยมติของที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ครั้งที่ 116 (4/2528) เพื่อเป็นหน่วยงานเฉพาะในการซ่อมแซมบำรุงรักษาและพัฒนาเครื่องมือต่าง ๆ เพื่อตอบสนองความต้องการของคณะและหน่วยงานต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย ในช่วงแรกของการดำเนินงาน (พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2532) ศูนย์เครื่องมือฯ ได้รับความช่วยเหลือจากโครงการ International Development Program (IDP) ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งให้ความช่วยเหลือในด้านให้ทุนฝึกอบรมแก่บุคลากรศูนย์เครื่องมือฯ ด้านการบำรุงรักษาเครื่องมือวิทยาศาสตร์ บริจาคเครื่องมือพื้นฐานในการซ่อมบำรุง และส่งผู้เชี่ยวชาญมาจัดอบรมการบำรุงรักษาและดูแลเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์
     ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ได้จัดตั้งอย่างเป็นทางการโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาการจัดตั้งส่วนราชการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 45 ลงวันที่ 9 เมษายน 2535 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรวมกิจกรรมด้านการให้บริการเครื่องมือวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกัน เพื่อปรับปรุงให้มีเอกภาพด้านการจัดวางระบบงานและเพิ่มประสิทธิภาพการเรียน การสอน การวิจัย และการบริการวิชาการ เพื่อให้บริการด้านการใช้และการซ่อมบำรุงรักษาเครื่องมือวิทยาศาสตร์แก่นักศึกษา บุคลากรของมหาวิทยาลัยและบุคลากรภายนอกได้อย่างเต็มที่ รวมทั้งเป็นศูนย์ฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการและการสร้างเครื่องมือวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัย การแบ่งส่วนราชการได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109 ตอนที่ 93 ลงวันที่ 11 กันยายน 2535 โดยให้แบ่งส่วนราชการศูนย์เครื่องมือฯ ออกเป็น 3 ฝ่าย ดังนี้
     - สำนักงานเลขานุการ
     - ฝ่ายซ่อมบำรุงรักษาและพัฒนาเครื่องมือ
     - ฝ่ายบริการเครื่องมือวิจัยทางวิทยาศาสตร์
     ในปี พ.ศ. 2536 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้จัดตั้งคณะกรรมการเพื่อทำโครงการจัดหาเครื่องมือวิจัยทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่มีความจำเป็นต่อการพัฒนาทางวิชาการของมหาวิทยาลัย และได้เสนอโครงการนี้ต่อสำนักงบประมาณในปี พ.ศ. 2538 และได้รับการจัดสรรงบประมาณโครงการพิเศษผูกพัน 5 ปี (พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2543) วงเงิน 189.75 ล้านบาท โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจัดหาเครื่องมือวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีราคาแพงมีความซับซ้อนและใช้เทคโนโลยีชั้นสูง เพื่อใช้ในงานวิจัยและการเรียนการสอน เพื่อพัฒนาฐานความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่รองรับการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจของประเทศ และเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของมหาวิทยาลัยในการให้บริการทางวิชาการทั้งในด้านการพัฒนาและแก้ปัญหาของท้องถิ่น